Wiedza 24
Doskonałość osobista człowieka
Według teorii wiecznego istnienia utworzonej z analiz essenceizmu głównym celem aktu stworzenia jest powielenie Osobowości Stwórcy w formie zaistnienia wiecznych istot na Jego Obraz i podobieństwo. Ma to następować w określonej skali czasowej stanowiącej sedno rozwoju czasoprzestrzeni wszechświata. Proces stworzenia ma zatem na celu przekazanie ludziom wartości tworzących Osobowość Bytu Pierwoistnego. Są nimi przede wszystkim wieczność, doskonałość i prawdziwa miłość. Przez te wartości uwidoczniła się bezpośrednia obecność Stwórcy w postaci pierwotnej natury zakodowanej w naszej osobowości.
Przypominam więc, że zgodnie z moją teorią sens istnienia czasoprzestrzeni wszechświata polega na tym, że Byt Pierwoistny przeznaczył ją jako miejsce dojścia do doskonałości istot ludzkich mających w sobie wieczne osoby duchowe. Zatem w przestrzeni świata powinniśmy w harmonii z naszymi osobami fizycznymi przejść wzrastanie do doskonałości, która dotyczy naszych osób duchowych. Po to je nosimy w sobie od chwili przyjścia na świat. Tę doskonałość, poza wiedzą o naszej wieczności, kształtują przeżycia miłości dziecięcej, małżeńskiej i rodzicielskiej oraz miłości przyjacielskiej do wszystkich ludzi. Te rodzaje miłości powinny kształtować osobowość każdego człowieka, aby stała się ona „na obraz i podobieństwo” naszego Stwórcy. Właśnie po to żyjemy w fizycznym środowisku czasu i przestrzeni. To było nam od początku przeznaczone. Informację o takim przebiegu życia zakodował Byt Pierwoistny w osobie duchowej człowieka. Można Go zatem traktować jako Stwórcę wszystkowiedzącego w ramach koncepcji stworzenia.
Jeśli chodzi o zjawiska duchowe związane ze stanem poza czasem i przestrzenią, to zgodnie z moją teorią wiecznego istnienia wszystkie istniejące w stanie poza czasem i przestrzenią istoty duchowe wyłoniły się bezpośrednio z Osobowości Bytu Pierwoistnego. W odróżnieniu do tego fizyczne byty wszechświata powstały wskutek zadziałania Jego Energii Pierwszej Przyczyny przenikniętej Prawami tkwiącymi w Jego Osobowości. Z uwagi na to, że zjawiska duchowe i fizyczne mają jedno kodujące wszystko Źródło, to powinny działać jak naczynia połączone. Dodam, że ze względu na Jego doskonałą Osobowość stała obecność istot w stanie poza czasem i przestrzenią dotyczy osób duchowych ludzi w stanie doskonałości oraz aniołów. Zaznaczam, że aniołowie są istotami służebnymi wobec ludzkich osób duchowych, a ich doskonałość jest związana ze ścisłym wykonywaniem ich misji.
Dodam jeszcze jeden ważny temat wynikający z analiz essenceizmu. Należy bowiem wyjaśnić „rodowód” doskonałego planu stworzenia, który wyłonił ze Swej Osobowości Byt Pierwoistny. Mianowicie, rozwijające się środowisko planety przygotowanej w ramach tego planu zostało w pełni zharmonizowane z koncepcją zaistnienia na niej ludzi. To „wymusiło” na Stwórcy przekazywanie naturze impulsu życia, który cały czas przenika rzeczywisty stan przyrody na przygotowanej do tego planecie. Zatem zakodowana informacja w strukturze przyrody doprowadziła do pojawienia się rozwiniętych bytów. Podobnie jest w przypadku ludzi. Zatem informacja pochodząca z Osobowości Stwórcy „wyzwoliła” mechanizm przekazywania każdemu z nas wiecznej osoby duchowej. Przeto Stwórca tak zakodował informację w Swoich Prawach, że działa ona stale, a w kolejnych pokoleniach „wymusza” ten sam proces dochodzenia ludzi do stanu doskonałości.
Według sytemu essenceizm Stwórca w ramach Swego dzieła zakodował w nas informację o celu naszego życia oraz o tworzeniu rzeczywistości sprzyjającej przeżywanie różnych form miłości. Ma ona służyć do osiągnięcia celu naszego życia, by być takim, jak nasz Stwórca. Z tego wynika, że dał nam niezbędny czas, aby umożliwić nam dojście do doskonałości oraz do wieczności wzorowanej na Jego Osobowości. Zatem dzięki przeżywaniu różnych form miłości tworzymy doskonałość naszej wiecznej osoby duchowej.
Reasumując, teoria wiecznego istnienia wyjaśnia, że celem życia człowieka jest osiągnięcie doskonałości, czyli stanu, który na naszym ludzkim poziomie odzwierciedlałaby doskonałość Bytu Pierwoistnego. Biblijne wezwanie, aby być na Jego Obraz i na Jego podobieństwo, czyli być doskonałym, jak doskonałym jest Ojciec Niebieski, właśnie dotyczą sensu naszego życia. Chodzi zatem o doskonałość przypisaną pozycji dziecka Boga, gdyż taki był cel stworzenia człowieka. Dlatego droga do doskonałości powinna uwzględniać udział człowieka w poznawaniu wiedzy zakodowanej przez Stwórcę we wszechświecie. W centrum tej drogi jest przeżycie miłości dziecięcej, małżeńskiej, rodzicielskiej, a także przyjacielskiej oraz tworzenie dobra wzorowanego na działaniu Stwórcy. Żyjemy więc na Ziemi po to, aby osiągnąć doskonałość osobistą. W szczególności oznacza to, że żyjemy też po to, aby zdobyć właściwą wiedzę o dziele naszego Stwórcy, a także, aby przez prawdziwą miłość zdobyć doświadczenie umożliwiające nam wieczne życie.