Wiedza62

Człowiek – Istota wieczna

Wnioskując na podstawie obserwacji rozwijającej się cywilizacji ludzkiej, należy przyjąć, że człowiek nie należy do świata zwierząt. W takim razie warto zastanowić się nad jego podobieństwem do Bytu Pierwoistnego. Należy też wziąć pod uwagę fakt, że człowiek jest na razie jedynym znanym nam bytem, który ocenia przymioty Bytu Pierwoistnego, traktując niektóre z nich jako „swoje”.

Jak zatem opisać człowieka?

Gdy zwracamy się do innego człowieka, to nie rozmawiamy z elementami jego ciała, ale z „kimś, kto jest w środku”.

Dlatego człowieka warto określić jako byt będący integracją osoby fizycznej i osoby duchowej. Ta pierwsza jest ciałem obdarzonym zmysłami i  instynktami, trochę przypominającymi zmysły zwierzęce. Tymczasem osoba duchowa jest bytem, którego będę oceniać w stosunku do Bytu Pierwoistnego. Zastępuje ona w mojej analizie pojęcie duszy. Twierdzę, że wyłania się ona z Bytu Pierwoistnego, tak jak noworodek wyłania się z łona matki. Zostało to określone w Biblii jako „tchnienie Stwórcy” powodujące, że pierwszy człowiek stał się istotą żywą. Można to interpretować jako przeniesienie części wiecznej Osobowości Stwórcy na człowieka. Zatem narodzenie się osoby duchowej nie jest wynikiem zapłodnienia, jak to ma miejsce w przypadku fizycznego poczęcia w łonie kobiety.

Według essenceizmu osoba duchowa jest kształtowana w Osobowości Bytu Pierwoistnym z Pierwoistnej Energii przenikniętej przez skupioną w Jego Sercu Inteligencję, Wolę i Uczuciowość. W momencie opuszczania przez noworodka łona matki zostaje ona wszczepiona w rodzące się ciało fizyczne jako nowa osobowość odzwierciedlająca Osobowość Stwórcy. Przekazuje On jej jakby część Samego Siebie. Dzięki temu możemy mówić o wieczności zawartej w człowieku. Potem dalej idziemy przez życie, starając się udoskonalić swój stan. Gdy nasze ciało fizyczne jest już stare i zbędne, to uwalniamy się od niego. Odtąd żyjemy już jako właściwy duchowy człowiek. Stajemy się bowiem niewidzialną istotą żyjącą wiecznie w świecie poza czasem i przestrzenią, który można nazywać światem duchowym. W oparciu o powyższe ustalenia definiuję człowieka jako byt istniejący wiecznie od momentu swych narodzin.